MoR KuZGuN

KÖZ

2012-01-28T18:14:00.000-08:00

Deneyecek bir şey yok aslında…

Şiir de deneyseli de yok…

Ne uyak var ne kafiye…

O değil de bir zaman gelipte,

Can dediğin tecavüzüne şahitlik edeceği yerde,

Kader der de zanlına kalbini açarsa,

İşte o zaman vurulur an dediğin anı…

Artık deneyecek bir hayat kalmaz,

Güven gider, sıcacık bakan gözler ağlamaklı kalır…

Renk Öksüzü

2012-01-28T14:24:00.000-08:00

Kül dolu bir geceydi seni tanıdığım zaman, görüntüler kırmızı siyahtı.. Düşüncelerim sanki sigaramın koruyla hiddetleniyordu. Beynime alkol basıp bu flu görüntüden soyutlamak istiyordum kendimi. Tek düşücem buydu! Hali hazırda olan düzende yaşamak için tasarlanmamıştı beynim, sanki, sanki yaşam çemberinin dışında farklı bir geometrik şekile sızıyordu düşüncelerim. Son-ra’yı düşünürken sen geldin, sanki Mu medeniyetinin ihtişamlı güneşi gibiydi gözlerin o kadar derin ve sürükleyici, o kadar isyan dolu ama aynı zamanda dingin, aynı fırtına sonrası toprak kokusunun ölümü arzulatan hissi gibi.. Çakıştığımızda bir senfoninin crashendo’suna ani bir es kondurduk. Çakmak istedin. Kırmızı çakmağımı uzattığımda sigaranı dudaklarına koyup çaktın ve dudaklarının kırmızı, sigaranın gri olduğunu gördüm. Ama o gece her şey siyah kırmızıydı ve gri imkansız bir renkti. Peki o zaman neydi bu siyahı beyazla bulandıran şey? Sormadım, sen de benim gibi bir karaltıydın tek farkımız benim dudaklarım zifirdi seninkiler ise kırmızı. Konuşmaya başladık. Bu konuşmalar siyah mıydı kırmızı mıydı bilmiyorum ya da sesi ifade ediyor muydu yoksa zihinlerimizde mi yaşanıyordu. Yer altı hikayelerine benzeyen türdemiydi hatırlamıyorum. Beynimde çok alkol gezinmiyordu üstelik sadece dakikada birkaç –OH molekülü bağlanıyordu reseptörlerime ama bu yeterince rahatlamama yetiyordu. Renkler uyumuşuyordu genel hatlarıyla ama hala gizem ve vahşetlerini gizlemiyorlardı. Bütün pürüssüz alanlarının ardında bedenlerimize küçük yaralar açmaya olanak veren masum küçük çıkıntılar, saklıyorlardı. Sakin bir melodi yayılıyordu sırtımızı dayadiğimiz taşların olduğu sokağa aynı tebessümle biraz daha gevşeyerek oturduk birbirimize bakarak, sanki ayna oyunu oynar gibi dirseğimiz aynı pozisyonda gözlerimiz karşıda duran camlardaki yansımamıza dikili;

- Evren. Dedin.

- Evet?

- Hepimizi kapsayacak kadar küçük mü? Dedin.

- Belki ama hepimizi yutabilecek kadar aç.

Güldün, güldüm ve bir şekilde birbirimizi anlıyorduk. Ama aklımda tek soru vardı o gri nereden çıkmıştı o beyaz nerden bulaşmıştı. Böyle bir düzende beyaz imkansızdı ve yakalanırsa ölürdü. Üstündeki kokular araştırılırsa son koku bensem ben de ölürdüm. Gerçi pek umursamıyordum çünkü aynı isyan vardı içimizde aynı isteksizlik ve yanı kaçma dürtüsü. Nereye kaçmalıydık bunu bilmiyorduk belki beyazın karıştığı o yere.

- Griyi nasıl elde ettin? Diye sordum.

- (sinir bozucu sessizliğin ardından gülümseyerek) boş ver artık beyaz tehlikeli ve elde edilecek yerler çok az. Dedin.

Sormuştum ama cevabını alamadım. Karaltılar güvenilirdi aslında çünkü sesi yutardık düşünceyi silerdik. Her düşünce beynimizin yaktığı proteinlerdi. Fakat söylemedi. Biraz daha oturduk ve yine sigarasından yaktı yine gri. Merak ediyordum, gizledim, doğru zamanı bekledim tekrar konuşmaya başladık. Çatıştığımız yerler vardı fakat genelde aynı doğrultuda onaylıyorduk birbirimizi. Ne zaman köleleştik, ne zaman rengimiz gitti, ne zaman sustuk bütün bu süreçlere eleştrilerimiz aynıydı konuştukça alevleniyorduk, konuştukça evrenin bir yerlerine isyan dolu harfler heceler yayıyorduk. Takıntımız aynıydı, gitmek! Bizim olmayan yerlere gitmek çoğu karaltının istediğini elde edebildiği yerde olmak değildi amacımız sadece saf irademizle ve kendi rengimizle olabileceğimiz yerde olmak ve sesimiz duyulmasın paranoyasıyla yaşamak istemediğimiz bir yere gitmek. Gece kırmızıya dönüyordu, hapsolduğumuz kutulara, daha ufak kutulara sıkışarak geri dönme ve köleleştirildiğimiz kutulara yönlendirilme vaktimiz gelmişti. Canımız sıkkındı. İçinde bulunduğumuz bu düzene insani aklımızı delirtecek seviyede isyan ederken ve bu düzenin kaos’un bir türevi olduğunu düşünürken ve bu kaotik ortam yüzünden beyin fonksiyonlarımızdaki elektriksel dalgalanmaların tersine dönerek gözlerimizden dış dünyanın kayalarını yontacak kadar debisi yüksek şelaleler yaratıyorduk beynimizin çıkmaz sokak kıvrımlarında. Ama veda vaktiydi belki yine karşılaşırdık kim bilir.

- Bana yeterince güvendiysen, söylesene beyaz nerden bulaştı? Dedim

- (yine güldü, bu sefer küçümseyerek) aslında sende biliyorsun. Ama sana söyleyecek kadar beni tanıdığını düşünmüyorum.

- Nasıl? Neden?

- Çünkü kendinle konuştuğunu anlayamayacak kadar kör, gidemeyecek kadar korkaksın.

- Bir yanım gitmiş ama.

- Ya da gittiğini hayal etmiş… Hoşçakal köle.

MONOPARANOLOGYA

2011-12-01T10:19:00.000-08:00

SG: Bana ne kadar güvenebileceğini biliyorsun di mi? Hiç.. Peki seni ne kadar çok sevdiğimi ve değer verdiğimi?

RG: Canımm! tabii ki de biliyorum, bende sana değerveriyorum ve seviyorum

SG: Dün akşam bana neden yalan söyledin peki?

RG: Ne yalanı ya?

SG: Onunlaydın di mi? Sana görüşme demiyorum ki. Görüşmemen iyi hissettirir ama kaçak göçek görüşmenüzdü.. Açıkçası bana söylemeni istedim ya da en azından haber vermeni… Hani “ben şununla buluşacağım ama içinin rahat etmeyeceğini biliyorum istersen seni yaka süsü şeklinde götürebilirim ve neler yaptığımızı neler konuştuğumuzu öğrenebilirsin” teklifiyle gelmeni beklerdim ya da buna benzer kendi cümlelerinle. Kahve ister misin?

RG: Off ne saçmalıyorsun anlamıyorum ki kimle görüştüm mü?? Kimi kastettiğini bile anlamadım. Yorgunum duş alıp yatacağım. Viski var mı ne kahvesi yatmadan önce, tıh!

SG: Belki de sana çok bağlandım aklım fikrim sen, en ince detaylarım sen. Seni o kadar çok seviyorum ki bana hep gül, hep mutlu olalım istiyorum. Her çabamda batıyorum, eskiden beraber çabalardık (odaya bir sigara dumanı salgını susuşu) sonra sen bıraktın. Biraz içime kapandım biraz dışarı vurdum sensizliği. Ama olmadı. Sahi ben artık seni mutlu edemiyorum di mi? Böyle yetersiz geliyorum. Sanki arkadaşlarım sana sığ ve sıkıcı geliyor.

RG: Önclikle şu sigarayı bir söndür boğulacağım! Sonra senden sıkılmadım ya da bilmiyorum bir süreliğine görmek istemiyor da olabilirim. Evet, arkadaşların sıkıcı onlarla konuşacak hiçbir şey bulamıyorum hem…

SG: Hiç doğru düzgün yanımıza geldin mi hep bir bahanen vardı “YORGUNDUN”.

RG: Off iki dakika huzur vermedin evet belki bahaneydi ve o zamanlar seni kırmıyordu. Şimdi mi aklına geldi sorgulamak?

SG: Evet, biraz geç kaldım. Sanırım seni parça parça kaybetmektense biriktirip hepten kaybetmek istedim. Sanırım bitiremediğim şeylerin bir anda yok olmasından korkuyorum. Öyle olunca sanki, sanki kendimin bir kısmını terk ediyor gibi oluyorum ve bir gün aynaya baktığımda sadece çerçevesi ve birkaç parçası kalmış yap bozumsu nesneyi görmekten korkuyorum. Bilmiyorum seni o kadar çok seviyorum ki seni kaybetmek kendimi kaybetmekten daha kötü düşün işte. Ya da anla.

RG: Senin dertleşesin var sanırım ama benim hiç enerjim yok buna! Yorgunum…

SG: Yine YORGUNSUN.

RG: Tamam. Şöyle diyorum; evet, başlarda çok mutluydum seninle, çok eğleniyorduk dünyanın en iyi ikilisi bizdik! Olmadığımız kimliklerle eğlendik, bir anda kendi kimliklerimize döndük ve bam! Seni pek de sevebileceğim bir yerde görmedim. Ya da sevdim yani hala seviyorum yani sensiz bir hayat düşünemiyorum. Ama senin kadar “SENSİZLİK” takıntım yok. Ben sensiz de olabilirim ne kadar tam olurum onu bilemiyorum çünkü en kendim olduğum yer senin yanın. Bilemiyorum. Aklım karışık. Biraz özgürlük istiyorum sanırım.

SG: Ama o özgürlük hep vardı ben seni hiç sıkmadım ki… Sadece benimle biraz daha paylaş ya da ilk zamanki heyecanı koru istedim.

RG: O sana özgü bir şey! Sahi sen nasıl bir yaratıksın hala aynı sevgi aynı ilgi.

SG: O artık ilgisizliğe doğru gidiyor hatta kızgınlığa. Bazen, bazen sinirleniyorum sana ya da kırılıyorum… o kadar görünmez oluyorum ki gözlerinde… Neyse..

RG: Neyse deme ucu açık cümleler bırakma bana!

SG: Söyleyeceklerim bu kadar. Sanırım… (gülümseme)

RG: Ya bir de böyle dramatik ya da ciddi konuşmalarda böyle gülümseyebiliyorsun! Hala içindeki sakinliği koruyabiliyorsun… belki beni sıkan ve delirten budur. Belki biraz insani haykırışlarını duymaya ihtiyacım vardır.

SG: Söyleyemiyorum seni kırmak istemiyorum çünkü kızgınlıkla söylenecek her şey saptırılmış uç düşüncelerdir gerçekten uzaktır. Neden senin aklında hakkında düşünmediğim şeyleri düşünüyormuş gibi kalayım ki. Ben seninle mutluyum sadece bazen çok zıtlaşıyoruz. Ana konumuza dönmek istiyorum dün akşam onunla mıydın?

RG: Hay kahretsin kimseyle değildim biraz yalnız kalmak istedim sen uyurken hep yalnız kaldığım gibi biraz da uyanıkken yalnız kalmanın ne demek olduğunu bilmeni istedim. Aslında beni ihmal ediyorsun. Her şeyin gösteri gibi geliyor, çok aşırısın! Örneğin sabahları gülebiliyorsun ağlamaya meylederken gülebiliyorsun, neşelenmek için her zaman bir düşüncen var. Bazen de dumanların içinde siyah pelerininin altında boğuyorsun kendini bu bazen gereksiz de olsa yapıyorsun bunu. Yaşamayı unutuyorsun ya da yaşamı böyle düşünüyorsun, ama yaşam böyle değil.

SG: Nasılmış peki? Sana nasıl aşırı geliyorum! Ben böyleyim bu şekilde yaşadığımı hissediyorum içim kötüyse ve reddediyorsam, cıvıldıyorum. Ya da sabahları seninle bir güne uyanıyorsam mutlu hissediyorum ve gülüyorum bunun neresi kötü ki?

RG: Şurası kötü, benden başka birine aynı şeyi hissediyor musun?

SG: Hayır.

RG: İşte burası kötü. Ben senin hayatından gittiğimde ne yapacaksın?

SG: Muhtemelen öleceğim.

RG: Ölmeyeceksin başka birileri olmalı.

SG: Biraz yaşlanmış bir sen olacaksın ama yine sen olacaksın.

RG: Off bu tartışmayı sürdüremeyeceğim biraz viski var mı? Yorgunum.

SG: Yine yorgunsun (gülümseme) viski yok biraz şarap var. İçer misin?

RG: Sen de içiyorsun sanırım.

SG: Bir kadeh, rahatlamak için biraz iyi uyku için.

RG: Şarap olur aslında, içerim.

SG: Zaten elinde bir kadeh varmış. Bize içiyorum!

RG: Off içme bize! Kendine, hayata, şuna, buna iç, ama bize içme!

SG: O kadar da kötü değiliz… Neden böyle yaptığını bilmiyorum.

RG: Artık beni sevmemelisin. Zarar veriyoruz birbirimize…Arkadaşlarına benden bahsettin mi hiç?

SG: Evet, seni ne kadar çok sevdiğimi biliyorlar. Ayrılmaz bir bütün olduğumuzu, sensiz yaşayamayacağımı işte bunu gibi her şeyi biliyorlar. Ama hissettirdiğin sevgisizliği bilmiyorlar.

RG: Yahu kaç kere söyleyeceğim ben sana sevgisizlik hissettirmiyorum! Bunu sen düşünüyorsun. Seni seviyorum ben yani ne bileyim işte seviyorum sensiz yaşamak fikrini hiç düşünmedim. O elindeki ne göremiyorum biraz yukarı kaldır elini.

SG: Bunu daha sonra açıklarım ama şimdilik elim aşağıda kalmalı… Ben çocukken çok sevgiyle büyüdüm ama onları kaybedebileceğim gerçeğiyle çok erken tanıştım ki bu sevgi kaybı tehlikesi zamanlarında seni tanıdım… Sensiz bir hayat düşünemiyorum! Lütfen gitme! Sen gitme ben giderim gerekirse…

RG: Bak yine mızmızlanmaya başladın (gülümseme) hadi bize içelim, gönlün olsun bari.

SG: Teşekkür ederim! Beni sevdiğini bilmem önemli bu bana cesaret veriyor. Her şeyi yapabilirim! Bazen düşünüyorum, böyle, rüzgâr olsam bilirsin zaman kavramını ve nesne olma kavramını

sevmiyorum! Uzayda yer kaplayan her şey bir nesnedir ve bu nesnelerin bir adı, zamana tabi tutulması vardır oysa rüzgar öyle değil, rüzgar yer kaplamıyor sadece hissediliyor ve zamana tabi değil yaşlanmıyor, ölmüyor ya da doğmuyor. Tamam, büyüyüp kasırga olabiliyor ama o ayrı. Sadece hissedilir olmak istiyorum görülmek değil. İstediğim her an gitmek, mekanın tozunu kaldırarak, dudaklara öpücük kondurarak, kulaklara fısıldayarak süzülmek istiyorum insanların arasından. Ve bu sensiz çıkabileceğim bir yolculuk.

RG: Ne?? Ne demek istiyorsun sen?

SG: Sensizlik diyorum, ilk defa sensizliğe katlanabileceğim şeyi buldum. Eğer rüzgar olursam sen gitmeden ve kendimi üzmeden terk edebilirim seni. Ama o zaman sen ne yaparsın bilmiyorum. Kimsenin göremediği ama senin hissettiğin görüntüsüzlük ve gölgesizlik seni bir akıl hastanesine koymaya yeter sanırım.

RG: Hayır gitmemelisin! Ben gidebilirim. Ben gidersem sen de gideceksin ama sen gidersen ve ben burada kalırsam… Yo buna katlanamayabilirim! Gitme, lütfen!

SG: Yok, bu sadece bir düşünceydi. Şimdi anlıyor musun birbirimiz için ne kadar değerli olduğumuzu?

RG: Her zaman biliyordum benimki sadece biraz bocalamaydı. Neden gitmekten bahsettin ve neden o kadar istekliydin?

SG: Aynı istek sende de yok mu? Sende rüzgar olmak istemiyor musun? Aynı düşünceler seni de heyecanlandırmıyor mu?

RG: (gülümseme) Kesinlikle! Sen bensin ben de senim zaten!

SG: Kesinlikle! Nedir o elindeki şimdi görebilir miyim?

RG: Aslında birimizden birimizi boğmayı düşündüm bu gece…

SG: Bu mümkün değil, bunu sen de biliyorsun.

RG: Evet, o yüzden kendimi boğmayı düşündüm bu gece.

SG: Onunla mı asacaktın kendini?

RG: Evet.

SG: Asma. Biz birbirimizsiz hiçbir şey yapamayız. Çıplaksın üşümüyor musun? Üstelik ıslaksın.

RG: Üşümüyorum..

SG: Hadi git aynanın önünden. Yorgunsun, o ipi de bırak asılması gereken hayat biz değiliz.

NEFESSİZLİK

2010-11-28T13:53:00.001-08:00

Dozu yüksekti gecelerin, kozları yüksekti, yaşamayı öğrendiğimiz damlar yüksekti... Çocukluğumuzun gezdiği o sokaklar, çörek ve yeni yıkanmış çamaşır kokardı, yağmur sonrası toprak kokardı.. Parmak uçlarında dokunabileceğimiz yerden tutunduk hayata yükseldik, ayak eklemlerimiz el verdikçe ve gözlerimiz boyumuzun yettiğince gördü dünyayı. Soğuktan ve çayın buharından buhulanmış, ellerimizle bebek ayakları yaptığımız, öğretildiği kadar bildiğimiz adımızı yazmaya çalıştığımız camları temizledik ve gördük dünyayı. Ki hepimiz anamızın kuzularıydık hesapta, hepimizde birer tahta bebek annecilik, doktorculuk ya da neyin hayalini kuruyorsak onu oluyorduk o bebeklerle. Gözyaşlarımızın yağmurla karıştığı zamanlardan kalma şişmiş tahta bebeklerdi onlar. Hayat bize pek adil davranmıyordu, yemeği veriyordu ama her seferinde zehirleniyorduk, hastanelerde acile kaldırılıp ilacımızı aldığımız anda acil kaçıyorduk oradan, parasızdık.. Sessiz bebeleriydik sokakların, kimimizin böbreklerini isterlerdi kimimizin çocukluğunu, kimimizin anasını babasını, gücümüz yoktu savaşmaya ayrıca neyimizle savaşacaktık tahta bebeklerimizle mi?

O zamanlar çocuktuk tabi anlamıyorduk ama şimdi anlıyoruz açlıktan midemiz bulanırken; dozu yüksekti gecelerin, kozları yüksekti, yaşamayı öğrendiğimiz damlar yüksekti ve biz artık çocukluğu bırakıp, hayallerimizi bebeklerin içinde sığıştırıp, yaşamak için gerekli aletlere çevirmek için kollarını bacaklarını parçalamak zorundaydık.. Düşlerimizi içinde saklar diye umut edişlerimiz yalandı, parçalara ayrılıp hayatımızın somutluğuna katarken her bir parçayı düşlerimizin soyutluğunun yaşam veren sıcaklığından uzaklaştığımızı fark edemedik. Çapı bilmem kaç santimetre olan bir alanda bir eşeğin ne kadar otlayabileceğini soran basit geometri sorularına dönüştüğümüzü bilmiyorduk ve bilmediğimiz bir başka şey de aynı çember içinde otlayan bizim gibi bir sürü eşek vardı. Ne kadar dayanır ki bu otlar bize?? Dayanmadık zaten anamızın sarıldığı yerden bıraktık dünyayı..

2010-11-28T13:48:00.000-08:00

Evet insanlık dün gece acılarımızı dindirmesi için su taşırken bulutlara hepimiz boğulduk!

Peki ne olacak bundan sonra?

Damlalarla toprağa mı düşecek ruhumuzun nektarı,

İçimizde o kadar öz bırakmış mıyızdır günlük hayatımızı emzirirken.

Hayat kadar bencil olabilmiş miyizdir,

Oyunlar ve kurallar,

Kurallar ve tabular,

Tabular ve pişmanlıklar,

Bu kadar bağımlı mıyız düzene ve bu kadar uzak mıyız insanlığımıza?

Evet insanlık dün gece hepimiz öldük,

Üstelik acılarımızı dindirmeye giderken acılarımızda boğulduk,

Ne İroni Ama!

I

2010-10-27T12:32:00.000-07:00

Unutulmuş göklerde ağlıyor gözlerimiz.

Hayatımızın anlamlarında boğuluyor hislerimiz.

Gülüşlerimizde kayboluyor içten tebessümlerimiz.

Her damlamızda azalıyor ruhumuzun nektarı proteinlerimiz..

Güzel Hissetmek

2010-10-08T12:41:00.000-07:00

Yeni bir hayat .. Hayalerin başlangıcı.. Yıllar önce kurulumu imkansız olduğunu düşündüğün o düş düşünceyi hayata koymak ve çok mutlu olmak.. İçindeki hisleri bir tanıma sığdırmak içindeki gülümsemeyi soyuttan somuta geçirebilmek... Karşında o soyut düşünceleri somuta dönüştürebilme gücünü alabilmek... Mutlu hissetmek.. Tanımların doğru olması.. Savul hayat ben bu sefer çok güçlüyüm!

2010-04-20T03:37:00.000-07:00

Çilekli pasta! Yakaladım seni beni gözetliyordun bütün günlerdir. Sırrını çözdüm, masum çileklerinde milyon göz var onlarla iletiyorsun sırlarımı dünyaya kuşlarda sana yardımcı oluyor. Bir lokma alıyorlar senden ve sırlarım önce midelerinde sindirilip barsaklarında emilip proteinlerine karışıyor o proteinler beyinlerine giderek ses bölgesine ulaşıyor ve böylece tüm doğaya duyuruyorlar beni. Çiçekler alay ediyor benimle görüyorum! Yürürken ayaklarımın etrafında minik kıkırdamalarının titreyişlerini hissediyorum! Rüzgarın saçlarımın içinden kulaklarıma geçen uğultusundaki o imayı duyuyorum… Çilekli pasta şimdi seni yesem, beynime girsen bir bölümünle artıkların vücudumda gezinsen sonra seni dışkılasam bir şekilde toprağın o düngüsüne katılsan bir kısmın havaya bir kısmın sulara bir kısmın hayvanlara geçse ve gerçek korkumu öğrense her nesne. Beni korkutmaya başlasa tüm dış dünya? Buna hakkın var mı diye sorsam sana tüm o sevimli görüntünle gülsen ve gözlerimden düşüncelerime aksan ve fısıldasan

“pa-ra-no-yaaa”...

kahve yağmurları

2009-10-20T18:08:00.000-07:00

Can yakarken hayat tüm tümceleriyle,

Sana sığınıyorum karanlık odamın duvarları…

Savaşım daha bitmedi ama yaralarım kapanmıyor bu hızda,
Kurtlanıyor, kangren oluyor morarıyor tüm vücudum…
Uzanabildiğim yerden bakıyorum semaya…
Kızıl örtüye kahve dökmüşler sanki
Sanki o kahveler yağıyor içime, uyutmuyor beni…
Duvarlarım şarap kokuyor, derim kahve,
İçimse çürük kokuyor…
Çiçek kokularımla saramıyorum odamı,
Gözlerimle renk veremiyorum!
Duvarlarım emiyor rengimi…
Kızıl örtü yüzümü ısıtmaya yetmiyor bile,
Uyarmıyor kahve yağmurları,
Sessizce kapanıyor gözlerim,
O kadar yavaşlar ki doğa fark etmiyor,
İki çift göz görmeyi terk ediyor o vakit!
Yazmanlar kapatıyor defterlerini…
Saatler durabilir artık,
Yelkovan yorulmuştu zaten hiç durmadan akrebi kovalamaktan…
Yarına tek katabildiğim, kendi pis artıklarım…
Çok sesli koromda son solomu seslendirip,
İniyorum sahneden…
Pazartesiler olmak isterdim ama şu an,
Yeni başlangıçlara gebe, biraz sonsuz, biraz sıkıcı,
Ama yeni bir başlangıç işte…
Fakat cumayım artık ben,
Son iş gününün son dakikaları…
Gözlerimin akı örtüyle bir oluyor,
Kızıl, morun üstünde iğreti dursada,
Ben böyle gidiyorum,
Kahve yağmurları altında…

ölüyorum..

2009-10-20T17:49:00.000-07:00

Ölüyorum, hayata ihanet edip…
Ağır kapakları örtüyor gözlerimin ardındaki fırtınayı…
İşte o an ihanete uğramış çıplak düşler,
Yalanlıyor sürreal ölüm portremi…
Avuçlarımda şarkılarım, sevgilerim, her şeyim,
Soğuk terler döken ellerim kapatamıyor avuçlarımı…
Flüt çalıyor kulağıma anılarımın hırsızı,
Kanıma giren şerefsiz…
Tutuyor parmak uçlarından ruhumun,
Çekiyor flüdün si bemolüne…
Dans ediyor ruhum notaların duraklarında,
Sağırlara melodi oluyorum o vakit,
Ruhumun notalarında dans ediyor ritmi kayıp sağır bedenler…

masallar anlatın bize

2009-10-20T17:32:00.000-07:00

Hiç olmamış ve oldurulamamışlarınızı anlatın bize… Başınıza hiç gelmemiş ama başımızı döndürmekte usta anılarınızla tanıtın kendinizi. Şaraplarımızı yudumlarken bir köşede, kanlarını rengârenk rimellerle ört bas ettiğimiz kılıçlarımızı süzmemiz için size, yalanlar söyleyin gözlerimizdeki dehlizlere, dokunurken çorak topraklara özenen ellerimize… Şarkıların manalarına sığınarak cafcaflı sözlerinizle bizi elde edince sanki ulaşılmaz bir gücü elde etmişsiniz gibi mutluydunuz ya hani. Sevindiniz ve tarafımızdan sevildiniz beyler, pamuk helva kokan hayallerle pembe çocuklarımızın, mor gökyüzümüzün ve bitmek bilmeyen nazik sevgimizin olacağına inandırdınız bizi… Yorgun ve gri soluklu bir günün ardından, mor gökyüzümüze serpilerek atacaktık sıkıntıları omuzlarımızdan, üzülmeyecektik “ve sonsuza kadar mutlu yaşadılar”la veda edecekti gözlerimiz dünyaya… Evet, beyler ne değişti o anlardan bu anlara? Denildiği gibi –mış mı olduk şimdi? Aslında eskizimiz bile yokmuydu, bir tehayyülmüydük birbirimiz için ve somutlaştırabildiğimiz sadece nesillerimiz mi oldu?
Zaman geçtikçe sertleşti dudaklar, zaman geçtikçe saçlarımıza dokunurken titreyen elleriniz can yaktı. Zaman geçtikçe sorgular olduk sanki karşılıklı duran iki duygu aynası gibiydik ya da ışıklarıyla gözleri kör eden iki sorgu odası gibi… Sessiz yankılarıyla sitemlerin iç savaşlarımız çıktı, aynı ülkeyi kurmak için birleşen bedenler haritalarda ayrı sınırlara ayrıldı…
Zaman geçtikçe beyler; gri soluklar ve yorgunluklar kapladı gökyüzümüzü yağmura gebe rahatsız bulutlar doğurdu, serpildiğimiz gökyüzüne feçez çuvalları gibi düşmeye başladık. Rahatsızdık ama söyleyemiyorduk bu durumu incelttik ipleri, kopmaya yüz tutmuş sevgilerimize sığındık alışkanlıklarımızın ışığında…
Her şeyi içine atmakda bize düştü… Magmaya bakarken üstünüze örülen buz dağlarını görmediniz ve unuttunuz ki her genç kızın hayali beyaz gelinliklerin saklanması anıdan çok o en soğuk yenmesi gereken yemeğin aracıydı… Şair söylemiş ki cümlelerinde “kadınlar gelinliklerini, erkeklerine kefen dikmek için saklar”…
Peki, şimdi kim daha suçlu bu monologda? Ayna mı? Benimiz mi?

BEN..

2009-10-11T16:19:00.000-07:00

Düştüm; hayatın en işlek yerinde,
Annemin ölü rahmine!

Yara aldım bir bisturi darbesiyle,
Sezaryen arenalarında gardımı almışken…

Öldüm en vakitsiz yerinde o güzel anın,
Tam kollarındayken…

Savaştım o yorgun düşmüş ölü ceninlerle,
Bir morg sahasında şişelenirken…

Yandım hayali kanatlar takıp,
O mahrem yerde hayatla sevişirken…

Fiil oldum en gereksiz niteleme sıfatına,
Sıfatsız yüzler bana ağlarken…

Baba beni neden öldürdün dedim,
Doğamadığım o vakitlerde aklımı kaçırırken…

Hayat bana niye kıydın dedim,
Herkes sus pus olmuşken…

Sığ suların dehlizlerinde boğuldum,
İçim okyanusa dökülürken…

Kendi metaforlarımda dondum,
İçim kuru cümlelerle şairliğe soyunurken…

-ecektik, -acaktık

2009-10-11T15:56:00.000-07:00

Stephan micus dinleyecektik seninle,
Küçük pencereden ay sızarken hafif ıslak bedenlerimize,
Konuşacaktık uzun uzun ellerimiz dolaşmış birbirine,
Sevişecektik hayatla, bir olup…
Caddenin başından bakacaktık yokuşa,
Bir yılkı gibi koşacaktık meyil boyunca,
Yelelerimiz pelerinlerimiz olacaktı…
Nefes nefese uçurumun kenarında hayatlarımızı kurtaracaktık,
Zamana yenik düşerken yaşlarımız,
Biz dimdik kalacaktık…
Sarı yapraklardan taç yapacaktın bana,
Kuru ağaçların dallarından palto dikecektim sana.
Garip ve suskun olacaktık birazda Micus çalacaktı fonda,
Biz bir şeyler içiyor olacaktık,
Gözlerinden geçmişini çekecektim,
Yudum yudum ,parça parça akacaktı tarih…
Hep –acaktık, -ecektik
Hiç –dık, -dik olamadık..
Hayaller kurduk güzel umutlu son baharlara,
Ölen doğayı yaşatacaktık…
Bir ağaç olacaktı bizim gibi düzene aykırı,
Yanlış zamanda açmış doğaya kendini,
Ve bizim gibi ölmeye, olamamaya mahkûm...