Çilekli pasta! Yakaladım seni beni gözetliyordun bütün günlerdir. Sırrını çözdüm, masum çileklerinde milyon göz var onlarla iletiyorsun sırlarımı dünyaya kuşlarda sana yardımcı oluyor. Bir lokma alıyorlar senden ve sırlarım önce midelerinde sindirilip barsaklarında emilip proteinlerine karışıyor o proteinler beyinlerine giderek ses bölgesine ulaşıyor ve böylece tüm doğaya duyuruyorlar beni. Çiçekler alay ediyor benimle görüyorum! Yürürken ayaklarımın etrafında minik kıkırdamalarının titreyişlerini hissediyorum! Rüzgarın saçlarımın içinden kulaklarıma geçen uğultusundaki o imayı duyuyorum… Çilekli pasta şimdi seni yesem, beynime girsen bir bölümünle artıkların vücudumda gezinsen sonra seni dışkılasam bir şekilde toprağın o düngüsüne katılsan bir kısmın havaya bir kısmın sulara bir kısmın hayvanlara geçse ve gerçek korkumu öğrense her nesne. Beni korkutmaya başlasa tüm dış dünya? Buna hakkın var mı diye sorsam sana tüm o sevimli görüntünle gülsen ve gözlerimden düşüncelerime aksan ve fısıldasan

“pa-ra-no-yaaa”...