BEN..

Düştüm; hayatın en işlek yerinde,
Annemin ölü rahmine!

Yara aldım bir bisturi darbesiyle,
Sezaryen arenalarında gardımı almışken…

Öldüm en vakitsiz yerinde o güzel anın,
Tam kollarındayken…

Savaştım o yorgun düşmüş ölü ceninlerle,
Bir morg sahasında şişelenirken…

Yandım hayali kanatlar takıp,
O mahrem yerde hayatla sevişirken…

Fiil oldum en gereksiz niteleme sıfatına,
Sıfatsız yüzler bana ağlarken…

Baba beni neden öldürdün dedim,
Doğamadığım o vakitlerde aklımı kaçırırken…

Hayat bana niye kıydın dedim,
Herkes sus pus olmuşken…

Sığ suların dehlizlerinde boğuldum,
İçim okyanusa dökülürken…

Kendi metaforlarımda dondum,
İçim kuru cümlelerle şairliğe soyunurken…